X
تبلیغات
رایتل
 
سیب
 
 

بگذار عشق ِ تو


در شعر ِ تو بگرید…


بگذار درد ِ من


در شعر ِ من بخندد …


بگذار سُرخ خواهر ِ هم‌زاد ِ زخم‌ها و لبان باد !


زیرا لبان ِ سُرخ، سرانجام


پوسیده خواهد آمد چون زخم‌های ِ سُرخ


وین زخم‌های سُرخ، سرانجام


افسرده خواهد آمد چونان لبان ِ سُرخ;


وندر لجاج ِ ظلمت ِ این تابوت


تابد به‌ناگزیر درخشان و تاب‌ناک


چشمان ِ زنده‌یی


چون زُهره‌ئی به تارک ِ تاریک ِ گرگ و میش


چون گرم‌ْساز امیدی در نغمه‌های من!



شاملو


ارسال شده در تاریخ : شنبه 4 مهر‌ماه سال 1388 :: 11:45 ق.ظ :: توسط : بهار
آخرین مطالب
آمار وبلاگ
تعداد بازدیدکنندگان: 56392